„przyjdą prorocy przyjdą bogowie co to odkryją co wszem wiadome co z wyliczanki uczynią odę co język złamią by kołkiem stanął co ledwie przeklną to inni łykną
podąży chmara jak łysa wiara zmyśli się myśl zbiesi się pieśń
tak będzie jutro a póki co okryj się szczelnie kołdrą mieściny i śpij i płyń śpiewaj i pij bo przyjdą prorocy przyjdą bo…”
„stary dom czasem śpiewa pijackim głosem pluje z rynsztoka fajczy z lufcika bywa że rzyga złym słowem a na kacu żre zachłannie węgiel uwiera go pod dachem ściska na schodach suszy w rurach patrzy kaprawym oknem na nowe bloki kutafony bez fantazji mruczy burczy po czym przewraca się w barłogu i tyle go widzieli…”
W tym miejscu, o tej samej porze, tyle że dawno, dawno temu, razem ze starszym bratem znaleźliśmy tajemniczy balon. A raczej to on nas znalazł, lądując niemalże na naszych głowach. Był to zachodni aerostat meteorologiczny, a może szpiegowski… Z tego cośmy odkryli w koszu oraz z samego balonu mój brat, sprytniejszy niż sam Pomysłowy Dobromir, sklecił kilka wariackich zabawek. Mówił, że dwa takie balony wystarczą do zbudowania rakiety na Księżyc. Z tego właśnie powodu jeszcze przez kilka kolejnych tygodni wymykałem się wieczorem na pole, mając nadzieję na upolowanie kolejnego aerostatu… i marząc o locie na Srebrny Glob. A było to jeszcze przed tym nim Orzeł wylądował (lub nie wylądował, jak dowodzą niektórzy…).
…Tej samej zimy, o której napisałem tydzień temu, tuż przed końcem ferii, wyprosiliśmy u gospodarza ze Stodolnej, pana Dubickiego, kulig. Dziewczęta zasiadły w pięknych, wygodnie wymoszczonych saniach, my zaś w długim saneczkowym pociągu. Dla mnie przytrafiło się najlepsze miejsce, bo w „ostatnim wagoniku”, gdzie najwspanialej trzęsło i rzucało na boki jak na spływie górską rzeką. To była jazda! Niech się schowają ze wstydu wszystkie wesołomiasteczkowe atrakcje. Na rozgrzewkę popędziliśmy do szosy na Płoty. Przy nawrocie mało kto nie wypadł z saneczek. Ja dzielnie na nich wytrwałem, choć teraz mój pseudokożuszek składał się głównie ze śniegu. Wyglądałem tak jak wszyscy pozostali – jak dziecię yeti. Później pomknęliśmy „w stronę słowiczą”, czyli na Słowikowo. Początkowo drogą, wówczas wyłożoną kocimi łbami, skrytym pod ubitym na cement śniegiem, po czym skręciliśmy w dzikie bezdroża polnych ścieżek. Akurat znów zaczęło gęsto sypać, przeto pławiliśmy się w prawdziwie śnieżnej sannie. Oblepieni od stóp do głów białym puchem, niby czupurne pingwiny, ciągnięci przez dwa silne śnieżnobiałe koniki – przyjacielską Basieńkę i narwanego Kubę – przemierzaliśmy Ocean Śniegowy, dzielnie walcząc z groźnymi bałwanami wysokich fal. Bogdan, syn gospodarza, znany w całej szkole jako wynalazca i piekielnie zdolny majsterklepka (nawet z wyglądu nieco przypominał Pomysłowego Dobromira) zaopatrzył swój saneczkowy wagonik w wygodną szufladkę, z której co chwila wyciągał jakieś smakowite energetyczne kęski. A że był to dobry chłopak, to bez pytania poczęstował mnie pętkiem wonnej kiełbasy domowej roboty. Ledwiem go nadgryzł, a już-żem ponad śniegi wzleciał – w jakieś puszcze żywiczne, gdzie na ognisku ze smolnych szczap prażyła się tusza dzika, a sumiasty Wolski dął w róg zakrzywiony jak ta domowa kiełbasa, ogłaszając początek myśliwskiej uczty. Narwany Kuba szarpnął, omijając kolejną zaspę. A ja, z tego rozmarzenia, nawet nie zauważyłem kiedym wypadł z sanek. Dźwięk rogu przemienił się w brzęczenie oddalających się dzwonków zaprzęgu… A sypało już tak gęsto jakby akurat nad Słowikowem rozdarł się wór nieba. Wokół mnie opadły grube białe kurtyny. I zatonąłem w śnieżnym tumanie… Brodziłem w śniegu po kolana, czasem po pachy, a nawet i po samą czapę-uszatkę. Brodziłem na oślep, bojąc się że do zmroku nie dojdę do ludzkich osiedli, że przyjdzie mi nocować w jakiej naprędce wykopanej jamie. Nagle usłyszałem charakterystyczny gwizd. Nastawiłem ucha. Wkrótce doszedł do mnie głuchy pomruk maszyny i metaliczne kolebanie się kół po torze. I tuż przede mną wynurzył się z widmowej mgły ciężko posapujący „Michałek”. Już wiedziałem, że jestem uratowany. Dotarłem do nasypu, który doprowadził mnie do przejazdu. Stąd bez większego trudu mogłem doczłapać się do domu. Z radości utoczyłem dużą śnieżną kulę, którą pchałem przed sobą, idąc drogą w stronę miasteczka. A że z nieba wciąż obficie sypało, to sfera rosła i rosła… Gdzieś na wysokości linii energetycznej napotkałem kolegów, którzy wyruszyli na poszukiwania zguby (jako że zamykałem kulig, moją nieobecność rozbawione towarzystwo zauważyło dopiero u bram miasta). Teraz już społem toczyliśmy wciąż powiększającą się śnieżną kulę. Zamierzaliśmy dojść z nią aż pod sam ratusz, ale zrobiła się zbyt ciężka. Zostawiliśmy ją na wysokości dzisiejszego ronda, pomiędzy remizą a „krewetkami”, gdzie stała jeszcze z dobry tydzień po nadejściu wiosennych roztopów.
I na tym mógłbym zakończyć tę zimową opowieść, lecz… Kilkanaście lat później spotkałem znanego historyka sztuki, profesora Akademii Sztuk Pięknych, który dowiedziawszy się, że mieszkałem w Resku, rzekł: „Resko, Resko… Pamiętam – przejeżdżałem tam pewnej srogiej zimy. Kościół ze strzelistą wieżą, a przy wjeździe do miasta dziwna monumentalna kula, nieprawdaż?”.
I na tym mógłbym już naprawdę zakończyć tę zimową opowieść, lecz… Kilkanaście lat później spotkałem młodego plastyka, studenta Akademii Sztuk Pięknych, rzeźbiarza. Targał nim wtenczas twórczy dylemat. Musiał wykonać pracę dyplomową na zakończenie studiów. Tyle tylko, że on miłował się w sztuce klasycystycznej i realistycznej – i tak tworzył – podczas gdy jego profesorowie preferowali formy abstrakcyjne. Kiedym mu opowiedział powyższą historię, wpadł na pomysł odtworzenia w białym marmurze, lub czymś podobnym, tamtej kuli. I odniósł wielki sukces. Skończył studia z wyróżnieniem. Na wystawie prac dyplomowych sławne nazwiska gratulowały mu pięknej idei. „Jaka piękna, czysto abstrakcyjna forma!” – zachwycano się, traktując mimo uszu jego sprostowanie: „To nie jest żadna abstrakcja, panie i panowie! Ta rzeźba przedstawia po prostu zwykłą śnieżną kulę!”.
W kraju, w którym teraz mieszkam spadło ostatnio jakieś ćwierć cala czegoś z grubsza podobnego do śniegu. Od razu stanęły lotniska, zatrzymano pociągi, auta snują się po autostradach z prędkością piechura (co nie przeszkadza im wpadać w poślizgi i marszczyć sobie karoserie). A ja marzę o zimie na serio… A mi się prawdziwie sroga zima przypomina. Jak tamta, sporo latek sprzed owej sławnej, zwanej „zimą stulecia”.
Czekało się na tę zimę z utęsknieniem, jak na ciocię-czarodziejkę z dalekiej północy. Jeszcze do nas nie zaglądali Pani Chmurka i Pan Wicherek, nie wyczarowywali zimy magicznymi wskaźniczkami. Przyklejało się tedy przed spaniem nos do lodowatej szyby, wypatrując czy aby ze świstem wiatru nie zbliża się Ona, swą białą szatą rozpuszczając stalowe zimno nocy. Wtedy przegapiłem jej przyjście. Uczyniła to bowiem w środku nocy, kiedym pod bieluśką kołdrą, jak miś pod śniegiem, śnił niby jaki zdrajca o… wiośnie(!). Ranek jednak zacząłem radośnie! Przybliżam rozgrzane dziecięcą podnietą poliki do szyby, na której już kwiaty białe wymalował mróz. Wokół najczystsza biel. Tedy błyskiem wypijam obowiązkowe poranne mleko, chcąc jak najszybciej ulepić bałwana – jeszcze przed wyjściem do szkoły. Lecz nie czas teraz na lepienie – trzeba bowiem pomóc ojcu, który od samego świtu usiłuje przekopać w tym śniegu, wysokim już na wysokiego chłopa, kanał łączący nas z resztą Reska. Do budy już dzisiaj nie pójdę… Kiedyśmy dokopali się do sąsiadów słońce stało wysoko na niebie, a gdy społem doszliśmy do większej ulicy, było dobrze po południu. Dopiero co przeleciała Barbórka, więc ci wszyscy przekopujący się przez zaspy Reszczanie jawią mi się jako górnicy na przodku – tyle że jakby w negatywie: węgiel biały przerzucają i cali w tym węglu unurzani są jak śnieżne bałwany, jak yeti szukające szczęścia nad Regą. Resko przez jakiś czas wyglądało niczym miasteczko w Wysokich Alpach. Błąkać się trzeba było w labiryntach o wysokich, białych ścianach. Jeśli kto był nie nazbyt ostrożny, to na przykład: wracając z baru „Zagłoba” zamiast do domu, mógł trafić na MO – szczególnie jeśli wracał „pieskiem”, na czterech łapkach… Ale nikomu nie przychodziło do głowy zarządzanie stanu klęski żywiołowej. O, nie! Taka ostra zima dla większości była nie dopustem bożym, a bożym darem!
Wkrótce ruszyły pasjonujące zimowe igrzyska. Naszą stolicą olimpijską był rejom ulicy Stodolnej. Na środku pastwiska, zwanego przez miejscowego gospodarza „koplem”, rozciągał się zamarznięty stawek, który pod odśnieżeniu przemienił się w świetną taflę lodową. Rozgrywaliśmy tam, do upadłego, do połamania kijów wyłamanych z pobliskich krzaków, zacięte mecze hokejowe. A kiedyśmy już w końcu padali na pyski, siadaliśmy na płocie, przy krzaku tarniny i przygryzając jej rześkie jagody, wodziliśmy wzrokiem za dziewuchami wycinającymi piruety i pistolety na śniegówkach. Obok były dwie trasy saneczkowe. Łagodna, lecz długa zaczynała się przy drodze wiodącej do domku rakarza. Miło się nią zjeżdżało – ale tylko dziewczynom i przedszkolakom. Prawdziwi faceci wybierali tę drugą – zjazd ze stromej skarpy nieistniejącego już wzgórza, które na starych, niemieckich mapach zwie się Szubienicznym (Der Galgen-Berg - rozplantowano je w latach 70-tych, zasypując przy okazji pobliski staw – nasze ukochane lodowisko, co zmusiło nas do uprawiania sportu hokejowego w skali iście gigantycznej: na rozlewiskach pod Leśną). Najbardziej zaś nieustraszeni, a może po prostu ci z lekka stuknięci, szli nad pionową ścianę, opadającą w kierunku pobliskiej zagrody. Stąd się nie zjeżdżało, tu się skakało. Oczywiście, bez nart. Brało się rozbieg i na progu, zaznaczonym wierzchołkiem słusznej brzozy, rzucało w przepaść. Lądowało się początkowo w głębokiej zaspie, a zatem w miarę bezpiecznie. Z czasem jednak zaspa zmieniła się w twarde klepisko. Że nikt się przy tym nie połamał – ot, zwyczajny reski cud… Liczyła się, jak to w skokach, odległość. Ale jak kto potrafił w powietrzu uczynić jakąś miłą dla oczu ewolucję, choćby tylko zamachać łapami jak orzeł, to dostawał dodatkowe punkty za styl. Były też jeszcze i inne konkurencje w naszej zimowej olimpiadzie. A przed samym końcem ferii zimowych najlepsi zawodnicy zostali uhonorowani wspaniałym kuligiem. Aby jednak za bardzo nie nudzić, napiszę o nim następnym razem. Niebawem.
„Działo się to podczas zimy stulecia. Właśnie jechałem pociągiem pośpiesznym ze Szczecina do Warszawy, zaproszony na studencki bal sylwestrowy przez niedawno poznaną dziewczynę. Pociąg spóźnił się, bagatelka, 52 godziny. I na bal, oczywiście, nie zdążyłem. Dziewczyna poszła tam sama, poznała pewnego znanego (z jednego tylko filmu) reżysera, a nasza znajomość wnet się skończyła. Ale to zupełnie inna historia…
W pewnym momencie, kiedy staliśmy w lesie, uwięzieni w zaspach, komuś się zwidziało, że tuż obok na pewno jest wieś – i cały przedział zniknął, razem z tobołami. Zostałem sam. Sam pod upiornie migającą świetlówką. Wtuliłem się w kożuch, łyknąłem z piersiówki szczecińską starkę, i by nie myśleć o chłodzie i nadciągającym zmroku, zacząłem sobie wyobrażać przechadzkę po rozświetlonym letnim słońcem miasteczku mego dzieciństwa. Obchodziłem po kolei wszystkie uliczki. Wypatrywałem znajomych. Lecz w Resku panowała dziwna pustka. Wreszcie, na Kościuszki, natknąłem się na pana Bosia, popularnego nauczyciela historii.
„A ty co tu robisz? – zapytał groźnie – Zaraz się zaczyna Nowy Rok, a ty już pierwszego dnia na wagarach?”.
Poniuchał nosem.
„I jeszcze na dodatek jedzie od ciebie alkoholem jak z „Warsu” do Warszawy! Tak żeś spędzał wakacje, łobuzie?!”.
„Ja nie piję! Co najwyżej, to oranżadę z Reska!” – uniosłem się patriotycznym honorem.
„Ale ze mną się chyba napijesz?” – rzekł pan Boś, wyciągając z torby butelczynę.
Wtedy dopiero przetarłem oczy, stwierdzając, iż to nie mój dawny nauczyciel, a zmarznięty na kość konduktor wymachuje przed mym nosem flachą czystej.
„Z Sylwestrem się nie napijesz w Sylwestra?! – wołał kudłaty wąsacz.
„A orenżadka na popitkę też się znajdzie…” - dodał wyciągając z konduktorskiej torby „Sowietskoje Igristoje”.
I w ten sposób, zanim się do końca dobudziłem, wypiłem pod ten Nowy Rok lekko wytrawną oranżadkę z panem Ryszardem Bosiem z Reska, nauczycielem historii, oraz „Wyborową” z panem Sylwkiem Basem ze Szczecina, konduktorem PKP, jednocześnie w Resku na Kościuszki i w lesie pod Kołem (tej zimy bez wątpienia Podbiegunowym)…”
Kiedy byłem bardzo małym chłopcem… Gdzieś za Słowikowem kończył się świat. A nawet Wszechświat… Tam było Nic.
Kiedy byłem małym chłopcem… rzekł mi ojciec dnia pewnego tak: gdzieś za Słowikowem, gdzieś za Mokronosem… - tam dopiero zaczyna się świat! Inny świat.
Nic zniknęło. I tylko czasem trochę żal…
Szedłem łąką po soczystej trawie, napawając wzrok wielobarwnymi kwiatami, których było tu mnóstwo, i powtarzając bez przerwy: „A widzisz, a widzisz – jednak sny są kolorowe, bajecznie kolorowe!”. Byłem bowiem pewien, że śnię – a tuż przed zaśnięciem pewien koleżka, z którym-śmy rozbijali baniak gorzały, dowodził, że każde senne marzenie łatwo odróżnić od rzeczywistości, gdyż pozbawione jest ono kolorów. Kolorów na tej kwiecistej, wyśnionej przeze mnie łące było aż nadto – nigdym jeszcze nie widział takiego ich urodzaju!
Szedłem, zagłębiając się w soczystość traw i w kalejdoskopowe wręcz szaleństwo wszelakiego kwiecia. Szedłem przed siebie dziarsko i wesoło. Nade mną bzyczały pszczoły i kosy mi skośno-skoczne piosnki śpiewały. Szedłem sobie naprzód bez oglądania się za siebie. Szedłem lekko, gdyż było nieco z górki. Miałem pod sobą pejzaż jakowyś, alem go ledwie co kosztował wzrokiem rozmazanym, gdyż oczy me bawiły się grą wspaniałych barw. Szedłem zatem i nieco nierozważnie, jako że łąka ona zaczynała niczym górska hala się nachylać, co spowodowało, że w rozpędzeniu swoim, kilka razy o mało nie stoczyłem się w dół, na łeb, na szyję. Na pazurki z tejże górki! Jednakże wtenczas chwytałem się łodyg wysokich traw i co bardziej strzelistych kwiatów, toteż wciąż jednak szedłem, a nie się toczyłem! I nawet nie zauważyłem, kiedy owady i ptactwo nad moją głową ucichły, zaś z tyłu, gdzieś daleko za mną, rozległy się odgłosy gromu. Widać szło na burzę, stąd też musiałem jeszcze bardziej przyspieszyć kroku.. Teraz już całkiem zbiegałem ze stoku, który wciąż nabierał stromości. Lecz ja, niby jaki górski kozieł, zeskakiwałem w dół zgrabnie i bez strachu.
Burza już przetaczała się nad samą mą głową i w pewnej chwili miałem wrażenie, że kosmata broda czarnego obłoku zaczyna wplątywać się w me włosy. I tak też było, gdyż wkrótce znalazłem się w jego obłocznej głębinie. W ciemności, jaka teraz nastąpiła, mogłem dostrzec jedynie zygzakowate strumyki błyskawic. Huczało okropnie, a na dodatek gdzieś w dali musiały rozgrywać się iście dantejskie sceny, bowiem czasem czerń obłoku rozdzierały posępnie krwawe wybuchy.
Jednak przecież wiedziałem, że śnię jedynie, zatem i bać się było niczego. A kiedy już burza przeszła, kiedy czarny obłok spłynął był ze mnie i z mej opadającej ku czemuś nieznanemu łąki, kiedy opadł był w nieodległej kotlinie, ledwiem tylko twarz rosą obmył – szedłem dalej, szedłem uparcie i wesoło, szedłem niby nigdy nic! Ale i sił już mi nieco ubyło, tedy bardziej zjeżdżałem onym trawiastym, śliskim po deszczu stokiem, z górki na pazurki, beztrosko na czterech literach, głowę ledwie ponad trawy wysokie unosząc. I nawet mi do onej nie przyszło, że sen coraz to bledszy i bledszy się stawał, aż wreszcie zbladł był zupełnie i zszarzał, i zostawił mnie samego, wpółleżącego na zimnej ławce, nieco z zimna drżącego, bo przecież, kiedym się w końcu obudził był jeszcze całkiem wczesny ranek.
Strząsnąwszy z siebie krople porannej rosy, stwierdziłem że wpółsiedzę, wpółleżę na drewnianej ławce autobusowego przystanku, zgniłozieloną farbą nieładnie okraszoną. Nie wiem jak tu trafiłem. W głowie miałem dziurę – mogłem się tylko domyślać, że wczorajszego wieczora mocno zabalowałem. Z kim i z jakiej okazji – tego jeszcze nie wiedziałem. Zresztą, to nie było teraz wcale najważniejsze. Na początek postanowiłem zorientować się gdzie mnie poniosło i jak stąd będę mógł wrócić do domowych pieleszy, gdzie zapewne znajdzie się jakiś kompres na głowę, albo mały klin, który rozjaśni mi we łbie. I wygoni kłębiące się kiełbie. Z niemałym trudem wstałem z ławki. Wylazłem spod wiaty i poczłapałem ku tabliczce z rozkładem jazdy. Jednak tę trafił szlag, a raczej jacyś miejscowi chuligani. Dowiedziałem się jedynie, iż znajduję się na przystanku końcowym lini 21. Nad wymalowaną w okręgu cyfrą „21” widniał napis „Przystanek końcowy”. I nic więcej.
Nic.
Jako że zmrok już się całkiem rozjaśnił i choć słońca nie było widać – najwyraźniej schowało się za zasłoną ołowianych chmur – dzień musiał nastać już jakiś czas temu, postanowiłem cierpliwie poczekać na autobus. Znalazłem nawet w kieszeni, wymiętoszony co prawda, lecz nieużywany bilet. Usiadłem na ławce i wtuliłem się w siebie samego, marznąc i marząc o jak najszybszym przyjeździe autobusu. Jednakże niebawem ziąb mnie wypłoszył spod gościnnej wiaty i miast sobie drzemać spokojnie, wyczyniałe dzikie tańce pod muzyczkę szczękających zębów. Wyglądało na to, że rozpraszające się ciemności pozostawiły dla mnie cały swój nocny chłód, zaś nadchodzący dzień dodawał doń swój własny, jakiś taki bardziej przenikliwy i upierdliwy.
Głupio było tak tańcować w samotności na pustym przystanku, dlatego postanowiłem iść przed siebie. Pomyślałem, że jeżeli zobaczę autobus, to po prostu zamacham ręką. Chyba się zatrzyma. Ryzyk-fizyk. Tylko w którą stronę mam się kierować? Hmm… Zastanawiałem się niedługo – droga spadała łagodnie w dół. Uznałem, że miasto zapewne leży w dolinie, zatem wybrałem schodzenie – co zresztą było znacznie wygodniejsze!
Szedłem już dłuższy czas lewą stroną jezdni, tak aby w razie czego zamachać w stronę wspinającego się pod górę pojazdu, lecz nie minął mnie w tym czasie ani autobus, ani nawet żadna, nawet najnędzniejsza rozklekotana drynda. Szosa była wciąż pusta, tak jakby ją ktoś zamknął na klucz. I to było dosyć zastanawiające. Nawet o tej porze. Nie minąłem też żadnego kolejnego przystanku, toteż przemknęło mi na myśl, iż może jednak nie poszedłem we właściwą stronę – że może trzeba było mimo wszystko kierować się pod górę. Ale przeszedłem już spory szmat drogi, a poza tym w pewnej chwili spoza drzew zaczęły prześwitywać odległe kontury miasta, bardzo jeszcze niewyraźne. A zatem prędzej lub później dotrę do jego rogatek. A idąc rozgrzewałem się, toteż mimo ponurej pogody, wnet
zapomniałem o przejmującym chłodzie. Zupełnie już nie licząc na przybycie autobusu – być może linia 21 była dzisiejszego dnia nieczynna? – przyspieszyłem kroku. Teraz już miasto miałem jak na dłoni: leżało wprost pod skarpą, na której biegła szosa, która schodząc w dół kilkoma tarasami, docierała do
rogatek cywilizacji. Patrzyłem na to miasto prawie jak z nieba, jak z samolotu sunącego powoli wzdłuż jego granic – gdyż urwisko było bardzo strome w tym miejscu. Tyle że pył jakiś, a może zwyczajny smog, rozwiewał jego kontury. Domy – przecież już nie tak bardzo odległe, rozmazywały się w tej niekreślonej mgle niczym w bladej fatamorganie. Od pewnego już czasu nie szedłem sam. Przyczepił się do mnie wielki czarny pies. Wyleciał do mnie z jakiś gęstych krzaków tak gwałtownie, że w pierwszej chwili nieźlem się wystraszył. Wielkie bydle stanęło przede mną, wlepiając we mnie dziwne ślipia. Schyliłem się nawet po kamień, lecz nie znalazłem żadnego pod stopami. Psisko wyprężyło się
nerwowo. Myślałem że się na mnie rzuci. W starciu z takim potworem nie miałbym chyba żadnych szans. Ale kiedy wyprostowałem się z nieudawaną rezygnacją – zwierzę również jakby dało po sobie znak rezygnacji. Ruszyłem zatem przed siebie. A po chwili w ślad za mną powędrowało psisko. Przyczepiło się do mnie niby rzep do ogona. Nie wiedziałem jak się go pozbyć. On zaś nie miał zamiaru mnie opuszczać. Zatem szliśmy razem. Niby to osobno, ale razem.
Jak bezprzyjaźni przyjaciele…
I razem weszliśmy na przedmieścia. Które powitały nas jakąś wyjątkowo turpistyczną brzydotą. Te ochłapy wylewające się na zewnątrz z trzewi miast zawsze wydawały mi się okropne. Lecz przedmieścia miasta do któregośmy wstępowali wyglądały wyjątkowo odrażająco. Już nawet i nie zwyczajowe rudery szczerzyły w nas ponurą szopowatość zabitą dechami i pocerowaną naprędce pogiętymi blachami, ale wręcz ruiny powitały nas na progu miasta onego, gruzowiska swe wysuwając aż po samą jezdnię – niczym zachłanne łapska trędowatych. Rozglądałem się wokół, jednakże ani jednego zwykłego budynku, choćby w części ocalałego, nie dostrzegłem w zasięgu wzroku. Im bardziej właziłem w trzewia miasta, tym bardziej w upiorne morze ruin się zagłębiałem. A może było na odwrót: z oceanu dziwnego spokoju, który szumiał nad miastem, wpływałem byłem pokrętnym kanałem do
portu zniszczenia?
Bo już jasnym się dla mnie stało – w tym dniu dogłębnie zszarzałym, wyjącym jakąś studzienną ciszą – iż wgryzając się w to miasto zrujnowane, docieram do tajemnego jądra losu. Jednakże, choć wzrok wytężałem i wciąż szukałem w pamięci odpowiednich skojarzeń, nie potrafiłem z morza gruzów wyłowić żadnego elementu, który byłby na tyle charakterystyczny, bym rozpoznał miasto, w jakim się znalazłem. Pamięć dnia wczorajszego zatarła się zupełnie, toteż w żaden sposób nie znajdowałem odpowiedzi, w jaki sposób trafiłem na ów przystanek końcowy. Zaś chwila, z którą świat wokółwidzialny obrócił się w ruinę, najwyraźniej minęła mnie bokiem, wówczas kiedym, skulony na ławce, spał rozkosznie, pojąc zmysły kwiecistej łąki widokiem…Alem, może to rzecz dziwna, wcale nie
szukał odpowiedzi na pytania: „skąd?” i „dlaczego?”. Interesowało mnie jedynie miejsce, w którym się znalazłem, prowadzony poprzez owe morze gruzów przez kosmatego psa, niby przez jakiegoś niemego posłańca piekieł. I nawet widoki coraz bardziej piekielne – im bliżej środka, tym więcej gruzu, pyłu i trzaskających wokół płomieni - mną nie wstrząsały. I nawet strachu nie odczuwałem – bo cóż mi on da w takiej chwili? – a jedynie jedna męczyła mnie myśl: „Gdzie jestem?”. Gdzie?!
A kiedy doszedłem do punktu centralnego, do placu będącego rynkiem tego miasta, z miejsca poznałem miejsce znajome! Z przystanku końcowego doszedłem do pierwszego! Oto znalazłem się w mieście, w którym przyszedłem na świat! Teraz dopiero z morza ruin zacząłem wyławiać znajome budynki, zdziwiony tym jakże niewiele się zmieniły: tuż za rogiem, za hałdą gruzu, w którą zmieniono jeden z pudełkowatych bloków, wynurzała się urocza sylwetka niewielkiego ratusza z fikuśną wieżyczką, a za nią rząd uroczych kamieniczek, stojących na tle kościoła dumnie strzelistego!
Ledwiem ujrzał ten słodkoznajomy widoczek, runął jeden z pobliskich budynków. I ściana gęstego, smoliście ciemnego pyłu wnet go zasłoniła. Ale gdym rękę wysunął przed siebie machinalnie, odruchowo – bo tuman mroczny toczył się w mą stronę – słońce wyjrzało zza czarnej kurtyny, oświetlając na moment rynek mego miasta promieniem ostrym, przenikliwym. I nim doszedł do mnie ów mroku kłąb, niby stronice dawno przeczytanych ksiąg, przetoczyły się przede mną minione obrazy i myśli.
…po czym znów szedłem łąką po soczystej trawie, napawając wzrok wielobarwnymi kwiatami, których było tu mnóstwo, i powtarzając bez przerwy: „A widzisz, a widzisz – jednak sny są kolorowe, bajecznie kolorowe!”. Byłem bowiem pewien, że śnię…
Drogi mają to do siebie, że zwykle plączą się niemiłosiernie. Moje drogi życiowe są zaś mocno splątane z zachodnią i środkową częścią Pomorza, które samo w sobie jest jedyną w swoim rodzaju, niepowtarzalną Krainą Poplątanych Dróg. A dlaczego? Dowiesz się tego - wędrując drogami bloga mego!
