Z trzech rur…
Z tymiż trzeba grubymi rurami wiąże
się współczesna, miejscowa legenda, opowiedziana mi podczas
pstrykania fotek przez emerytowanego leśnika (który, gwoli
ścisłości, od razu zastrzegł, że historia jest nieprawdziwa):
„Jeszcze kiedy tu elektrowni nie
było, zajechał w koszalińskie na polowanie sam tarzysz Wiesław.
Poszli w las gęsty. Popykali z dubeltówek. A na koniec golnęli
sobie przy ognisku po parę kielichów jałowcówki i liczą kto
najwięcej zajęcy ustrzelił. Oczywista, miejscowe tarzysze chciały
by na Wiesława wyszło, co by im potem z inwestycjami w
koszalińskiem wyszło. Tedy każden pokazuje, że mu nie szło. A
jeden był przygłup takowy, z naszego powiatu, co to się chciał
popisać i pokazuje:
„Paczta, tarzysze, a mnie się poszczęściło!”.
Na to wojewódzki sekretarz odrzekł: „To się nie liczy, bożeś
ze trzech rur palił!”.
Patrzą tarzysze, a tu faktycznie ma on
trzyrurkę! Jako bowiem, że sobie już dobrze popili, ale jeszcze
nie za dobrze, to się im w oczach półtorzyło! Na tę pamiątkę
wdzięczny tarzysz Wiesław zarządził co by w tym miejscu
elektronię pompową z trzema rurami postawić. Mówią, że jakby
więcej sobie golnął, to by mu się w oczach
dwoiło i mielibyśmy Żydowce czterorurowe. Ale i te ładnie wodę
pompują, ni?”.
Tarzysz Wiesław znany był raczej z
ascetycznego stylu życia, zatem mało prawdopodobne, by mu się w
oczach „spółtorzyło”, ale legendę słyszałem na własne
uszy!
