Zachód słońca na Drodze Kota. Tuż za Reskiem.

  W tym miejscu, o tej samej porze, tyle że dawno, dawno temu, razem ze starszym bratem znaleźliśmy tajemniczy balon. A raczej to on nas znalazł, lądując niemalże na naszych głowach. Był to zachodni aerostat meteorologiczny, a może szpiegowski… Z tego cośmy odkryli w koszu oraz z samego balonu mój brat, sprytniejszy niż sam Pomysłowy Dobromir, sklecił kilka wariackich zabawek. Mówił, że dwa takie balony wystarczą do zbudowania rakiety na Księżyc. Z tego właśnie powodu jeszcze przez kilka kolejnych tygodni wymykałem się wieczorem na pole, mając nadzieję na upolowanie kolejnego aerostatu… i marząc o locie na Srebrny Glob. A było to jeszcze przed tym nim Orzeł wylądował (lub nie wylądował, jak dowodzą niektórzy…).

Ińskie Karaiby

 

Sosny na słonecznej plaży strzeliste niczym palmy, bezludna wyspa o rzut kamieniem, przejrzysta woda niesie „Bahama Mama”…
  Po cóż „po szerokim szukać świecie tego, co jest bardzo blisko”…?

Las. Tarcza do nieba.

 

…z zeszytu skradzionego Wujowi z Cedyni:

 „nie rozumiem ja lasu

aż tak jak pan leśniczy

który uczone układa plany

i palec wznosi wysoko

niby świnty na obrazie

czemuż zatem las

rozumie mnie a nie

pana leśniczego

czego?”

Kosze na plaży. Kołobrzeg.

 

… z zeszytu skradzionemu Wujowi z Cedyni*:

 

 „...a mię wtenczas smutek lata

zeszłego przymula kosmaci

siadam tedy na progu i plotę

kosze plotę i plotę plotę

... i tak aż do następnego lata…”

 

*(który dorabiał sobie czasem wikliniarstwem)

Gdzieś za Słowikowem, gdzieś za Mokronosem…

 

Kiedy byłem bardzo małym chłopcem… Gdzieś za Słowikowem kończył się świat. A nawet Wszechświat… Tam było Nic.

Kiedy byłem małym chłopcem… rzekł mi ojciec dnia pewnego tak: gdzieś za Słowikowem, gdzieś za Mokronosem… - tam dopiero zaczyna się świat! Inny świat.

Nic zniknęło. I tylko czasem trochę żal…

Gryfice. Piramida epok.

 

Pomieszanie, poplątanie – i niech tak już pozostanie.

Jak najdłużej.

 

I za to kocham Gryfice, miasto gdzie pięknie się czasy mieszają

(i za kolejki wąskotorowe, oczywiście!).

Pięknieją te nasze Gryfice… Nawet rudery są tam bajecznie piękne…

Nawet i w słotę…

Okolice Buendiowa*

 

                                             Droga pod Czachowskimi Górami.

* Próżno już szukać Buendiowa - pysznej świątyni z kolumnami ze strzelistych buków, którą pożarły ongiś nienasycone piły. Tam, gdzie widziałeś doskonałość Jedni, dziś króluje chaos chaszczy

Chmury nad Starą Dobrzycą

W czasie gdy robiłem to zdjęcie przysiadł się do mnie na pomoście w Starej Dobrzycy czerstwy jegomość z niedopitą flaszką Bosmana w ręku.

Po chwili zagadnął:
„Taaa…, panie… Ciekawe dokąd te chmury tak zasuwają…?”.
„Gdzieś tak w stronę Łobza” – rzekłem na odczepnego.
Wtenczas on uczynił był z dłoni lunetkę, popatrzył przez nią dłuższą chwilę, po czym odrzekł:
„Eeee… Nie… Na mój rozum, to nie do Łobeza… One raczej tak bardziej – w siną dal…”.
Po czym wstał i rzekłszy: „Szanowanie!”, oddalił się w siną dal.